Merhaba. Bu benim çocukluk fotoğrafım. Yerde uyuyan benim.
O zaman 2 yaşındaydım. Yıl 1978 idi. Ben hala 2 yaşındayım.
... Maraş'ta doğdum. Annemin babamın adını da bilmiyorum henüz. Kendi adımı da bilmiyorum. Kimliğimi bile görmemiştim, sonradan öğrendim annem çantasında taşırmış patiklerimle beraber.
Bir sabah kapıların yumruklandığını duydum. Annem gözlerimi kapattı ama elini "yapmayın!" diyerek uzattığında gördüm gelenleri. İnsan yüzü güzeldir çirkindi bunların ki. İnsan yüzü sıcaktır soğuktu bunların ki. Elleri el değildi, eli andırıyordu. Gözleri göz gibiydi, bakışsızdılar. Göğüse benzer bir kafesti taşıdıkları içinde yürek yoktu. Kapıların arkasında emeklememiş, beşiklere belenmemişlerdi. Karda tipide girdiler akşam sofralarında evlerimize.
Ben 1978'den beri 2 yaşındayım. Ama acılarım 100 yaşında.
YILMAZ OZDiL..
Evet çok acı,çokkk....
ReplyDeleteMinik prens ve prensesi öpüyorum....
Yazacak bir sey bulamiyorum bu icimizi acitan anilara,,, Unutmadik, unutturmaycagiz.
ReplyDelete